Geniouss
26-10-06, 15:11
Bayramın son günü, son saatleri, senin yokluğunu fırsat bilen Ay da kaybolmuş saklanmış bir yerlere, her yer karanlık havada hafif bir yağmur ve ben sensiz yüreğime bakmaktansa etrafıma bakıyorum sensizliği sessizlikle karıştırıp soluyorum. Kendime kızıyorum sana iç açıcı şeyler yazamıyorum diye, hala kendi iç dünyama hapsettiğim senin sevgini adeta hayatın çıkmaz sokaklarında dolaşıp arıyorum. Beni hiçbir yere götürmeyecek düşüncelere dalmaktan kendimi alamıyorum ama buda yaşama dair bir kanıt değil mi? Yaşamın varlığını seni sevdiğim için anlayabiliyorum. Bir an bile olsa senin varlığınla gönlümde güneşin açtığını görüyorum, arkasından karanlığa yağan sağanak bir yağmur geliyor sanki bu yağmur şimdi cama vuran ve toprağa hayat veren yağmur değil, bu yağmur içimde sensiz sevginle karamsarlığa bürünen, vücudumun her bir organını yağmur ormanları gibi saran hüznün belirtileri. İçimde beni ezen hisleri, ara ara sevgisiz dünyaya duyduğum derin öfkeleri biliyorum, bir şekilde kendi iç dünyamı düzene koyuyorum ancak bu dünyada gerçek yaşamda benim diyen insanların sevgi dünyama yaptıkları haksızlıklara karşı gelemiyorum. İşte o anlarda senin varlığını hissetmek istiyor, senin dokunuşlarını özlüyorum, nerede kiminle olursan ol, yeter ki bir ses bir nefes, sendeki benim yaşadığına dair bir işaret ver....