Badem
22-10-06, 09:02
Yine kara bulutlar var üzerimizde,
Yine ayrilik yagmurlari altinda islanacagiz...
Bensiz her yagmur altinda yürüdügünde,
Bilesinki üzerine yagan bulutlarin degil benim gözya$larimdir...
Bu $ehre yagmur yagiyordu, bütün $ehirler agliyordu. Ben en cocuk halimle üsüyordum. Kimse sen degildi, kimseyi istemiyordum. $ehirle birlikte ben de agliyordum, gözya$larimi kimse farketmiyordu. Yorgun adimlarla, islak sokaklari dola$iyordum. Bir yerlerde seni bulmayi umuyordum. Yürüdükce daha siddetleniyordu yagmur. Sokak sokak gecerken bu $ehri umudumu kaybediyordum. I$te en büyük tehlike buydu. Umutsuz ya$armiydi insan? Umutsuz direnebilirmiydi hayatin acimasizligina?
Yagmura ev sahipligi yapan gece, hic a$ilamaycak bir engel gibi kar$imda duruyordu. Hazirliksizdim, sensizken saatlerin bu kadar gecmez oldugunu bilmiyordum. Koynuma hasretini alip uyumaktan nefret ediyordum. Bu yüzden gece bitsin diye yürüyor, yürüyor, yürüyordum. Ah, $u kö$eba$ini döndügümde görebilsem seni, ya da $u parkin sirilsiklam olmu$ banklarinda otururken bulsam.....
Bilirim sen de seversin yagmuru, aldirmazsin islanmaya. Bu yüzden $a$irmazdim seni gördügüme. Bir kö$eba$i daha dönüyordum, yagmur bana e$lik ediyordu. $ehrin sokaklarinda degil, senin yoklugunda kayboluyordum. "Nereye gitsem" diye dü$ünüyordum cünkü sen olmadiktan sonra hicbir yer farketmiyordu. Öylece amacsizca dola$iyordum. Oysa her sokaga sevdamizi yazacaktim ben. Ta$lara adini kaziyacaktim. A$kimiz yillara, yagmura, kara meydan okuyacakti. Yikilmayacaktik, yipransakta antik cagdan kalan bir kale gibi ayakta duracaktik. Bir maratonun iki güclü ko$ucusu olacaktik. Sevda ko$umuz ancak ölümle noktalanacakti. Yagmur duruyormu ne? Ama kime ne? Ben icimdeki yagmuru durduramadiktan sonra neye yarar ki? Ben yüregimdeki gri bulutlari kovamadiktan sonra gökte yildizlarin görünmesi neyi degi$tirirki? Icim ü$üyordu, titriyordum. Bir sabahci kahvesine giriyordum. Demi sevdalardan süzülmü$ bir bardak taze cay... Titremem duruyordu biraz. Kahveci ciraginin sesiyle irkiliyordum, " ok islanmi$sin, sobanin ba$ina gec.." Bir yanardagin icine atsalar beni isinirmiyim saniyorsun? Beni ancak teninin sicakligi döndürebilir hayata. Ancak, ellerini tuttugumda ya$adigimi anlayabilirim. Cay bogazima diziliyordu, bitirmeden kalkiyordum. Biliyordum, bir ba$ka gecede, bir ba$ka yagmurda yine sensiz, yine umarsiz, yine yalniz yürüyecegim bu yollari. Yeter, gel artik. Gel dindir bu yagmuru, bu gözya$larimi...
Yine ayrilik yagmurlari altinda islanacagiz...
Bensiz her yagmur altinda yürüdügünde,
Bilesinki üzerine yagan bulutlarin degil benim gözya$larimdir...
Bu $ehre yagmur yagiyordu, bütün $ehirler agliyordu. Ben en cocuk halimle üsüyordum. Kimse sen degildi, kimseyi istemiyordum. $ehirle birlikte ben de agliyordum, gözya$larimi kimse farketmiyordu. Yorgun adimlarla, islak sokaklari dola$iyordum. Bir yerlerde seni bulmayi umuyordum. Yürüdükce daha siddetleniyordu yagmur. Sokak sokak gecerken bu $ehri umudumu kaybediyordum. I$te en büyük tehlike buydu. Umutsuz ya$armiydi insan? Umutsuz direnebilirmiydi hayatin acimasizligina?
Yagmura ev sahipligi yapan gece, hic a$ilamaycak bir engel gibi kar$imda duruyordu. Hazirliksizdim, sensizken saatlerin bu kadar gecmez oldugunu bilmiyordum. Koynuma hasretini alip uyumaktan nefret ediyordum. Bu yüzden gece bitsin diye yürüyor, yürüyor, yürüyordum. Ah, $u kö$eba$ini döndügümde görebilsem seni, ya da $u parkin sirilsiklam olmu$ banklarinda otururken bulsam.....
Bilirim sen de seversin yagmuru, aldirmazsin islanmaya. Bu yüzden $a$irmazdim seni gördügüme. Bir kö$eba$i daha dönüyordum, yagmur bana e$lik ediyordu. $ehrin sokaklarinda degil, senin yoklugunda kayboluyordum. "Nereye gitsem" diye dü$ünüyordum cünkü sen olmadiktan sonra hicbir yer farketmiyordu. Öylece amacsizca dola$iyordum. Oysa her sokaga sevdamizi yazacaktim ben. Ta$lara adini kaziyacaktim. A$kimiz yillara, yagmura, kara meydan okuyacakti. Yikilmayacaktik, yipransakta antik cagdan kalan bir kale gibi ayakta duracaktik. Bir maratonun iki güclü ko$ucusu olacaktik. Sevda ko$umuz ancak ölümle noktalanacakti. Yagmur duruyormu ne? Ama kime ne? Ben icimdeki yagmuru durduramadiktan sonra neye yarar ki? Ben yüregimdeki gri bulutlari kovamadiktan sonra gökte yildizlarin görünmesi neyi degi$tirirki? Icim ü$üyordu, titriyordum. Bir sabahci kahvesine giriyordum. Demi sevdalardan süzülmü$ bir bardak taze cay... Titremem duruyordu biraz. Kahveci ciraginin sesiyle irkiliyordum, " ok islanmi$sin, sobanin ba$ina gec.." Bir yanardagin icine atsalar beni isinirmiyim saniyorsun? Beni ancak teninin sicakligi döndürebilir hayata. Ancak, ellerini tuttugumda ya$adigimi anlayabilirim. Cay bogazima diziliyordu, bitirmeden kalkiyordum. Biliyordum, bir ba$ka gecede, bir ba$ka yagmurda yine sensiz, yine umarsiz, yine yalniz yürüyecegim bu yollari. Yeter, gel artik. Gel dindir bu yagmuru, bu gözya$larimi...