usta44
21-01-07, 21:26
deli dolu geçtik ateş hatlarından...
sevdim...korkuyla beraber büyüdü içimde
sevdikçe korktum, korktukça daha çok sevdim...
ergeç birbirini bulacaktı bu duygular.
biliyordum...
neden sonra farkına varıyor insan.
ayağına takılan bütün taşları yoluna kendi döşediğini
senin yarınlara inancın benden yüklüydü...
daha cesaretliydin...
pilanı çatılmamış yarınlara ektiğin umutlar
er geç açacaktı biiliyordun.
deli sevdalı çocuk ruhumun
nicelerinin ruhuna kıyametler kopardığı
değersiz değerlere sırt dönmmüş güvenli saflığında
bir sonsuzluk buldun kendine
ve hayatımızın resimlerini çizdim duvarlarımıza.
sonra birden yeşil bir kentde
ılık bir yaz gecesine astın beni.
sevdalı ömrümün dakikası beş para etmedi
ödedim cümlelerim,seni taşımaktan yorgun düştü,
son sözün ve son anın efendisi olmaya bilenmiş yüreğime yenildim
geçmişten nefes alıp geçmişe nefes verdim
anılar kemirdi yüreğimi,felç oldu hislerim
zamanın çoktan dibe çöktüğü kum saatimin belinden
tek bir saniye bile süzülmüyordu
ters çevirmeye cesaretm yoktu
çünkü yeniden başlayacak bir hayatın korkağı olmuştum
aşkların sonradında hüzün vardır
ya sen hüznü boğarsın,ya hüzün seni boğar
ama birisi kanatlarını kırarsa eğer
yaralı kuş rolune soyunacağına
yürümeyi denemelisin,hayata dönmelisin.
bunları düşünebilmek bile kendime dönüşümdür.
ve sonunu infaz ediyordu içimde
o gece yüreğimden sağ çıksaydın eğer
ölen ben olurdum
o gece hayatın lekesiz bir anında
seni intahar ettim
şimdi katil benim
artık güncemde bir boşluksun
yavaş yavaş
taze anıların altına gömülüyorsun
ve sana ait sandığım herşeyin aslında benim olduğunu anlıyorum
hiçbir duygunun tek ilhamı değilsin.
kendimi keşfettikçe seni kaybediyorum
ve ufkuma sensizliği korkusuzca geriyorum
Kahraman TAZEOĞLU...
sevdim...korkuyla beraber büyüdü içimde
sevdikçe korktum, korktukça daha çok sevdim...
ergeç birbirini bulacaktı bu duygular.
biliyordum...
neden sonra farkına varıyor insan.
ayağına takılan bütün taşları yoluna kendi döşediğini
senin yarınlara inancın benden yüklüydü...
daha cesaretliydin...
pilanı çatılmamış yarınlara ektiğin umutlar
er geç açacaktı biiliyordun.
deli sevdalı çocuk ruhumun
nicelerinin ruhuna kıyametler kopardığı
değersiz değerlere sırt dönmmüş güvenli saflığında
bir sonsuzluk buldun kendine
ve hayatımızın resimlerini çizdim duvarlarımıza.
sonra birden yeşil bir kentde
ılık bir yaz gecesine astın beni.
sevdalı ömrümün dakikası beş para etmedi
ödedim cümlelerim,seni taşımaktan yorgun düştü,
son sözün ve son anın efendisi olmaya bilenmiş yüreğime yenildim
geçmişten nefes alıp geçmişe nefes verdim
anılar kemirdi yüreğimi,felç oldu hislerim
zamanın çoktan dibe çöktüğü kum saatimin belinden
tek bir saniye bile süzülmüyordu
ters çevirmeye cesaretm yoktu
çünkü yeniden başlayacak bir hayatın korkağı olmuştum
aşkların sonradında hüzün vardır
ya sen hüznü boğarsın,ya hüzün seni boğar
ama birisi kanatlarını kırarsa eğer
yaralı kuş rolune soyunacağına
yürümeyi denemelisin,hayata dönmelisin.
bunları düşünebilmek bile kendime dönüşümdür.
ve sonunu infaz ediyordu içimde
o gece yüreğimden sağ çıksaydın eğer
ölen ben olurdum
o gece hayatın lekesiz bir anında
seni intahar ettim
şimdi katil benim
artık güncemde bir boşluksun
yavaş yavaş
taze anıların altına gömülüyorsun
ve sana ait sandığım herşeyin aslında benim olduğunu anlıyorum
hiçbir duygunun tek ilhamı değilsin.
kendimi keşfettikçe seni kaybediyorum
ve ufkuma sensizliği korkusuzca geriyorum
Kahraman TAZEOĞLU...