NESİL
17-05-08, 09:32
artık sondayız.
ellerinsiz bir hayatın ilk adımlarındayım...
sensizliğin izlerini silmek için derin kaçışlardayım,
belkide suskuluğun kucağında , yalnızlığın eşiğindeyim...
yoksun ama , yine sana yazıyorum farkındayım.
yazıyorum , çünkü yazdıklarımı son kez okumanı istiyorum...
giderken söylemediğim sözleri mektubunda yazmak istiyorum.
senden öncesi nasıldı hatırlamıyorum,
senden sonrası nasıl olucak ınan hissedemiyorum...
ama biliyorum senin bana neler bıraktığını,
senden öncesinde hayata nerden baktığımı hatırlıyorum...
varlığında gözlerine her baktığımda senden sonrası yok derdim içimden,
yüreğindeki huzuru gülüşünde hisseder,
ellerinin sıcaklığında şevkati bulurdum...
bakışlarında tanımlardım kendimi,
seninle attığım her adımda biraz daha büyürdüm,
o zamanlar sensiz yürümek korkuturdu beni...
ellerinin sıcaklığını hissetmediğim gün kalbim durur derdim ya sana,
bak bugün o yolda sensiz yürüyorum,
ellerinin sıcaklığını hissetmeden adımlar atıyorum;
korkmuyorum belki ama tedirgin oluyorum...
sensiz adımlarım da büyütüyor beni bunu artık biliyorum.
fakat attığım her adımda geçmişi düşlüyorum...
artık hangi yolda olduğumu gayet iyi biliyorum.
bu yolun sonu uçurum değil , ama yine de uçuruma gider gibi adımlarım...
korkular sarmasa da yüreğimi göz yaşları var yanaklarımda,
şimdi gidişinde görebiliyorum çogu gerçekleri...
seninle attığım adımlar değilmiş büyümemin sırları,
sadece hayatın gerçek adımlarını atarken yol arkadaşım olmanmış
sahici olan...
yoksun ya şimdi yanımda
meğer yokluğunda gizliymiş hayattan alacağım en büyük ders...
varlığının sebebi mutluluğu öğrenmekmiş hayattan;
asıl gerçek yokluğunda saklıymış;
toz pembe hayallerin yok olduğu anmış elimi bırakmana neden...
umudu sende bırakmışım ben;
sana kavuşmak yok ya bu yolda ,
bu yüzden umutsuz kalıcakmış düşlerim...
işte burda saklıymış hayatın en acı yanı.
hani demiştim ya sana bakışlarındı beni tanımlayan diye,
şimdi sence ben anlamsız mıyım?
yokluğunda anlatır mı beni kendime,
kim olduğumu sen olmadan da hatırlar mıyım sence?
sakın kızma kendine...
eğer çaresizsem bunun suçlusu değiliz ikimizde.
hayatın verdiği derste saklıymış ayrılığımız...
kaybetmek belki de hayattaki sınav sonucumuz...
hem üzülesin diye anlatmadım yüreğimdekileri,
sadece bilesin istedim bendeki yerini...
bilesin ve her sevda da biraz da olsa yüreğimdekileri duyasın istedim.
ellerinsiz bir hayatın ilk adımlarındayım...
sensizliğin izlerini silmek için derin kaçışlardayım,
belkide suskuluğun kucağında , yalnızlığın eşiğindeyim...
yoksun ama , yine sana yazıyorum farkındayım.
yazıyorum , çünkü yazdıklarımı son kez okumanı istiyorum...
giderken söylemediğim sözleri mektubunda yazmak istiyorum.
senden öncesi nasıldı hatırlamıyorum,
senden sonrası nasıl olucak ınan hissedemiyorum...
ama biliyorum senin bana neler bıraktığını,
senden öncesinde hayata nerden baktığımı hatırlıyorum...
varlığında gözlerine her baktığımda senden sonrası yok derdim içimden,
yüreğindeki huzuru gülüşünde hisseder,
ellerinin sıcaklığında şevkati bulurdum...
bakışlarında tanımlardım kendimi,
seninle attığım her adımda biraz daha büyürdüm,
o zamanlar sensiz yürümek korkuturdu beni...
ellerinin sıcaklığını hissetmediğim gün kalbim durur derdim ya sana,
bak bugün o yolda sensiz yürüyorum,
ellerinin sıcaklığını hissetmeden adımlar atıyorum;
korkmuyorum belki ama tedirgin oluyorum...
sensiz adımlarım da büyütüyor beni bunu artık biliyorum.
fakat attığım her adımda geçmişi düşlüyorum...
artık hangi yolda olduğumu gayet iyi biliyorum.
bu yolun sonu uçurum değil , ama yine de uçuruma gider gibi adımlarım...
korkular sarmasa da yüreğimi göz yaşları var yanaklarımda,
şimdi gidişinde görebiliyorum çogu gerçekleri...
seninle attığım adımlar değilmiş büyümemin sırları,
sadece hayatın gerçek adımlarını atarken yol arkadaşım olmanmış
sahici olan...
yoksun ya şimdi yanımda
meğer yokluğunda gizliymiş hayattan alacağım en büyük ders...
varlığının sebebi mutluluğu öğrenmekmiş hayattan;
asıl gerçek yokluğunda saklıymış;
toz pembe hayallerin yok olduğu anmış elimi bırakmana neden...
umudu sende bırakmışım ben;
sana kavuşmak yok ya bu yolda ,
bu yüzden umutsuz kalıcakmış düşlerim...
işte burda saklıymış hayatın en acı yanı.
hani demiştim ya sana bakışlarındı beni tanımlayan diye,
şimdi sence ben anlamsız mıyım?
yokluğunda anlatır mı beni kendime,
kim olduğumu sen olmadan da hatırlar mıyım sence?
sakın kızma kendine...
eğer çaresizsem bunun suçlusu değiliz ikimizde.
hayatın verdiği derste saklıymış ayrılığımız...
kaybetmek belki de hayattaki sınav sonucumuz...
hem üzülesin diye anlatmadım yüreğimdekileri,
sadece bilesin istedim bendeki yerini...
bilesin ve her sevda da biraz da olsa yüreğimdekileri duyasın istedim.