kedikızz
11-04-08, 12:43
Tam hayallarimin prensi ricky martin ile cılgınlar gibi dans ediyordum ki,annemin bagırmasıyla uyandım.gördügümün rüya olduguna mı yoksa okula gec kaldıgıma mı yanayım diye düsünürken,formalarımı üstüme giymekle ugrasıyordum.servisi kacırdıgım icin kızgın olan annemin yanagına bir öpücük kondurduktan sonra,evden kosarcasına ayrıldım.
tam da gününde gec kalmıstım.ilk saat neriman hoca nın dersiydi.yine azarlayacak diye düsünüyordum ki sag bacagıma bir acı saplandı.yürümeye gittikce zor bır hal alıyordu.ilk önce kramp zannetim ama degildi. bu daha cok büyük bir acıydı.yere yıgıldım.benim gibi gec kalan iki ögrenci hemen yanıma gelip kollarıma girdiler.yavas yavas sancım geciyordu.bu arada bayagı gec kalmıstım.nihayet arkadasların yardımıyla okula ulasabildim.
sınıftan iceriye girdigimde neriman hoca o ilginc gözlüklerinin üstünden büyük bır kızgınlıkla bana bakarken,yine işi muziplige vurup gülümseyerekgec kagıdımı uzattım ve yerime oturdum.
zamanın cabucak gecmesi istiyordum.cünkü okulcıkısında basketbool antremanım vardı.
ve en sonunda üstüme takım formalarımı giyip kocun karsısında cıkabilmiştim.haftaya bizi zorlu bir mac beklıyordu.bu nedenle de calısmalar cok sıkıydı.ama ben cok mutluydum.ileride ünlü bir basketci olmak ve efez pilsen de oynamak istiyordum. bu ugurda da yapamayacagım sey yok tu.
top bana geldi,potaya zıplamak icin bir hamlede bulundum ki bir den o anlatılması zor bir sancı yine bacagıma giriverdi.yere yuvarlandım acıdan kıvranıyordum ki kendımden gecmısım.
gözlerimi actıgımda kendımı hastanenın yatagında buluverdım. basucumda annem ve antrenörüm vardı.odaya doktorrum geldı.sıcacık bir gülümsemeyle "gecmis olsun" dedi.ayak ucumda duran kagıtlara bir seyler yazdıktan sonra gitti.
o gün hasteneden cıkacagımı zannediyordum ama sandıgım gıbı olmadı. on gun boyunca hastanede kaldım .bir sürü testten sonra kontrolden geciyordum.bana kımse bir sey söylemiyordu . endiselenıyordum.en sonunda doktorum gereklı acıklamayı bana ve aileme yaptı
"SAG BACAGIM KESİLECEKTİ "
bunu duydugumda beynımden vurulmusa dondum.hayellerim,umutlarım,planlarım hepsı bır anda yok oluvermıstı.babamın "ALLAH IM" demesı,annemın ise sadece hıckırıklarınıduydum.doktorum bana teselli verecek tüm sözleri sarf ediyordu ama nafıle !uzun sure melankolık bır donem yasadım.
babam pes etmedı benı alanında en iyi olan bır cok doktora gösterdi .doktorların büyük bir kısmı carenın amerika oldugu konusunda hem fikirdi .olabılecek en kısa zamanda babam ve ben amerikeya uctuk.annem vıze sorunu yüzünden türkiyede kaldı.
orada bır sürü testten,kontrolden gectikten sonra profesorler tek carenın bacagımı kesmek oldugunu kanısına vardılar ve iki gun sonraya gun aldılar ilk defa babamın bu kadar caresiz oldugunu gordum.tanıdıgım ne kadar insan varsa telefonla bana buyuk bır destek verdıler ama ne yaparsam yapayım gercek teselliyi bulamıyordum
iki gun cabucak gecti.amelıyatıma yarım saat kala annem aradı.meraba tatlım nasılsın? dedi.gayet streslı bır ses tonuyla "nasıl olabılır kı yarım saat sonra bacagım kesılecek" dedım.o ise gayet sevımlı,insanın ıcını rahatlatacak bır ses tonuyla "GÜMÜŞ BİR BASTONLA NE KADAR KARİZMATİK BİRİ OLABİLECEGİNİ HİÇ DÜŞÜNDÜN MÜ ?" dedi. söyleyecek hicbir söz bulamadım.beynımde simsekler caktı o an .evet bu hastalık basıma gelmıstı ve ben savasmalıydım.olayın iyi yönlerini düsünmeli.tek bacakla yasamak zorunda da kalsam umudumu yitirmemeli,planalrımı gerceklestirmeliydim.
bu gun bacagım kesileli tam üç yıl oluyor efes pilsen de olmasa bile sakatlara ait bir basket takımında oynuyorum.lise yi bitirdim,su an bogaz ici ünivertesi genetik bölümü nde okuyorum.benı seven bir erkek arkadasım var.ve bu erkek emınım kı hayat arkadasım olacak.ailem de durumuma coktan alıştı.
HER SEYDEN ÖNEMLİSİ ARTIK GÜMÜŞ BASTONUMLA ÇOK KARİZMATİK BİRİ OLDUGUMU BİLİYORUM
tam da gününde gec kalmıstım.ilk saat neriman hoca nın dersiydi.yine azarlayacak diye düsünüyordum ki sag bacagıma bir acı saplandı.yürümeye gittikce zor bır hal alıyordu.ilk önce kramp zannetim ama degildi. bu daha cok büyük bir acıydı.yere yıgıldım.benim gibi gec kalan iki ögrenci hemen yanıma gelip kollarıma girdiler.yavas yavas sancım geciyordu.bu arada bayagı gec kalmıstım.nihayet arkadasların yardımıyla okula ulasabildim.
sınıftan iceriye girdigimde neriman hoca o ilginc gözlüklerinin üstünden büyük bır kızgınlıkla bana bakarken,yine işi muziplige vurup gülümseyerekgec kagıdımı uzattım ve yerime oturdum.
zamanın cabucak gecmesi istiyordum.cünkü okulcıkısında basketbool antremanım vardı.
ve en sonunda üstüme takım formalarımı giyip kocun karsısında cıkabilmiştim.haftaya bizi zorlu bir mac beklıyordu.bu nedenle de calısmalar cok sıkıydı.ama ben cok mutluydum.ileride ünlü bir basketci olmak ve efez pilsen de oynamak istiyordum. bu ugurda da yapamayacagım sey yok tu.
top bana geldi,potaya zıplamak icin bir hamlede bulundum ki bir den o anlatılması zor bir sancı yine bacagıma giriverdi.yere yuvarlandım acıdan kıvranıyordum ki kendımden gecmısım.
gözlerimi actıgımda kendımı hastanenın yatagında buluverdım. basucumda annem ve antrenörüm vardı.odaya doktorrum geldı.sıcacık bir gülümsemeyle "gecmis olsun" dedi.ayak ucumda duran kagıtlara bir seyler yazdıktan sonra gitti.
o gün hasteneden cıkacagımı zannediyordum ama sandıgım gıbı olmadı. on gun boyunca hastanede kaldım .bir sürü testten sonra kontrolden geciyordum.bana kımse bir sey söylemiyordu . endiselenıyordum.en sonunda doktorum gereklı acıklamayı bana ve aileme yaptı
"SAG BACAGIM KESİLECEKTİ "
bunu duydugumda beynımden vurulmusa dondum.hayellerim,umutlarım,planlarım hepsı bır anda yok oluvermıstı.babamın "ALLAH IM" demesı,annemın ise sadece hıckırıklarınıduydum.doktorum bana teselli verecek tüm sözleri sarf ediyordu ama nafıle !uzun sure melankolık bır donem yasadım.
babam pes etmedı benı alanında en iyi olan bır cok doktora gösterdi .doktorların büyük bir kısmı carenın amerika oldugu konusunda hem fikirdi .olabılecek en kısa zamanda babam ve ben amerikeya uctuk.annem vıze sorunu yüzünden türkiyede kaldı.
orada bır sürü testten,kontrolden gectikten sonra profesorler tek carenın bacagımı kesmek oldugunu kanısına vardılar ve iki gun sonraya gun aldılar ilk defa babamın bu kadar caresiz oldugunu gordum.tanıdıgım ne kadar insan varsa telefonla bana buyuk bır destek verdıler ama ne yaparsam yapayım gercek teselliyi bulamıyordum
iki gun cabucak gecti.amelıyatıma yarım saat kala annem aradı.meraba tatlım nasılsın? dedi.gayet streslı bır ses tonuyla "nasıl olabılır kı yarım saat sonra bacagım kesılecek" dedım.o ise gayet sevımlı,insanın ıcını rahatlatacak bır ses tonuyla "GÜMÜŞ BİR BASTONLA NE KADAR KARİZMATİK BİRİ OLABİLECEGİNİ HİÇ DÜŞÜNDÜN MÜ ?" dedi. söyleyecek hicbir söz bulamadım.beynımde simsekler caktı o an .evet bu hastalık basıma gelmıstı ve ben savasmalıydım.olayın iyi yönlerini düsünmeli.tek bacakla yasamak zorunda da kalsam umudumu yitirmemeli,planalrımı gerceklestirmeliydim.
bu gun bacagım kesileli tam üç yıl oluyor efes pilsen de olmasa bile sakatlara ait bir basket takımında oynuyorum.lise yi bitirdim,su an bogaz ici ünivertesi genetik bölümü nde okuyorum.benı seven bir erkek arkadasım var.ve bu erkek emınım kı hayat arkadasım olacak.ailem de durumuma coktan alıştı.
HER SEYDEN ÖNEMLİSİ ARTIK GÜMÜŞ BASTONUMLA ÇOK KARİZMATİK BİRİ OLDUGUMU BİLİYORUM