psycho
18-10-06, 15:47
Lise sondaydım. Bütün arkadaşlarım harıl harıl üniversite sınavlarına hazırlanıyordu, bense evdekilere çaktırmadan konservatuar sınavlarına...
Giriş sınavını bir kazansam, gerisi kolaydı.
Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuarı Tiyatro bölümünün birinci yetenek sınavını geçmeyi başardım ama ikinci basamağa çıkamadım. Jüri Başkanı Cüneyt Gökçer rolümü abarta abarta oynamamı sabırla izleyip sonunda, “şekerim kim sana bu kadar bağırmanı söyledi?” demişti.
Bağırırsam etkileyici olacağımı sanıyordum. “Gak guk gübelek” diye bir yanıt verdim ama jürinin gözlerinden anlamıştım; barajı geçememiştim. Sahneden inerken arkamdan “bağırmadan” dedi Cüneyt bey bir daha...
***
Moralimi çok bozmadım. Çünkü Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya fakültesinin sınavı vardı sırada. Yani bir umut daha söz konusuydu. Bizi bekleyen diğerinden daha da çetin bir süreçti. Önce zor bir genel kültür sınavı, sonra dans, sonra şan, sonra birinci basamak, sonra ikinci basmak, bütün bunları aşarsan tiyatro bölümü öğretim üyelerinin topluca yer aldığı mülakat ve sonunda okuldasın!
Mülakata kalmayı başardığımda sesim kısılmıştı.
Bütün sorulara sesimi ayarlamaya çalışarak tuhaf gıcırtılarla yanıt verdim ve jürinin ne düşündüğünü hiç anlayamadım.
Hepsi bana bakıyordu. Prof.Sevda Şener “Ah, canım pek kırılgan görünüyor” dedi ona pek yakışan anaçlığıyla. “Sanmıyorum” dedi Prof. Nurhan Karadağ. “Türk romancılarından kimleri severek okursun” diye sordu sonra. Çıkardığım o korkunç sesten çok utanarak “Fakir Baykurt’u, Pınar Kür’ü, Orhan Kemal’i, Selim İleri’yi, Vedat Türkali’yi bir de Orhan Pamuk’u” dedim. Jüri gülüştü. Muhtemelen bu tuhaf yelpazeye bakınca en bildiğim yazarların adını saydığımı düşündüler.
“Fakirt Baykurt’un bir roman kahramanının adını söyle bakalım” dedi Jüriden biri.
“Irazca” dedim gıcırdayarak.
“Orhan Kemal’in bir romanı peki?”
“Avare Yıllar”
“Pınar Kür’den neler okudun?”
“Küçük Oyuncu, Yarın Yarın, Asılacak Kadın”
“Neden oyuncu olmak istiyorsun sen?”
“Olmak istediğim her şey olabileceğimi sandığım için.”
“Kendine dikkat etmen gerek bundan böyle. Sesin, senin en önemli malzemen ve sağlığın. Bilmediğin ilaçları kullanma. Ilık su içmeyi alışkanlık haline getir. Sigara görmeyelim elinde. Ve bu işi yaptığın sürece mizah duygunu sakın kaybetme. Çünkü çok eğleneceksin.”
Galiba okula girdim diye düşünmüştüm...
***
Okula girdim...
Erken ayrıldım ama.
Sonra kiminizin malumu, yolum uzak ülkelere düştü. Oralarda yaşadım bir süre. Sonra çok özledim buraları. Hadi “burnum iyi sürtüldü” diyelim, adam olmaya and içip döndüm...
Pek çok iş yaptım. Oyuncuyken büründüğüm kılıklar hariç, yaşam kaygısı, kira telaşı derken yemek yapmaktan, çocuk bakmaya, ders vermekten, program yapımcılığına uzanan geniş bir alanda sektim durdum.
O sektör senin bu sektör benim dalgalandım da duruldum.
Bu sekmeler ve dalgalanmalar sırasında Allah sizi inandırsın pek çok kereste tanıdım.
Birinci sınıfından, budağı çatlak olanına kadar hem de...
Pek çok yanaşma, besleme, uşak gördüm...
Sığındığı kapıya tükürenler de vardı içlerinde, boynundaki kısa zincirle uluyanlar da...
Ruhunu sattığı şeytanın bile terk ettiği avarelerden tutun da başkasının yaşamıyla Rus ruletine oturan alçaklar da...
İşte o tanıdıklarımdan bazıları, şöyle bir düşünüyorum şu saydığım özelliklerin karma listesinde ilk üçe girer...
***
O ilk üç kişinin rolünü abartarak oynayan bir numerosuna seslenmek isterim. (Kendisini örnek alıp şakşaklayanlara da bir gönül hizmeti vermiş oluruz):
“Şekerim, kim sana bu kadar bağırmanı söyledi? Sesin kısılır. Oysa sesin senin en önemli malzemen. Ilık su içmeyi alışkanlık haline getir. Ve bu işi yaptığın sürece mizah duygunu sakın kaybetme. Bir de sen ne dersen de... Gönül bu nereye konacağı belli olmaz. Ama biz halden anlarız. Hem niye sıkılıyorsun yahu. Aşk utanılacak bir şey değil ki.”
İclal AYDIN
Giriş sınavını bir kazansam, gerisi kolaydı.
Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuarı Tiyatro bölümünün birinci yetenek sınavını geçmeyi başardım ama ikinci basamağa çıkamadım. Jüri Başkanı Cüneyt Gökçer rolümü abarta abarta oynamamı sabırla izleyip sonunda, “şekerim kim sana bu kadar bağırmanı söyledi?” demişti.
Bağırırsam etkileyici olacağımı sanıyordum. “Gak guk gübelek” diye bir yanıt verdim ama jürinin gözlerinden anlamıştım; barajı geçememiştim. Sahneden inerken arkamdan “bağırmadan” dedi Cüneyt bey bir daha...
***
Moralimi çok bozmadım. Çünkü Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya fakültesinin sınavı vardı sırada. Yani bir umut daha söz konusuydu. Bizi bekleyen diğerinden daha da çetin bir süreçti. Önce zor bir genel kültür sınavı, sonra dans, sonra şan, sonra birinci basamak, sonra ikinci basmak, bütün bunları aşarsan tiyatro bölümü öğretim üyelerinin topluca yer aldığı mülakat ve sonunda okuldasın!
Mülakata kalmayı başardığımda sesim kısılmıştı.
Bütün sorulara sesimi ayarlamaya çalışarak tuhaf gıcırtılarla yanıt verdim ve jürinin ne düşündüğünü hiç anlayamadım.
Hepsi bana bakıyordu. Prof.Sevda Şener “Ah, canım pek kırılgan görünüyor” dedi ona pek yakışan anaçlığıyla. “Sanmıyorum” dedi Prof. Nurhan Karadağ. “Türk romancılarından kimleri severek okursun” diye sordu sonra. Çıkardığım o korkunç sesten çok utanarak “Fakir Baykurt’u, Pınar Kür’ü, Orhan Kemal’i, Selim İleri’yi, Vedat Türkali’yi bir de Orhan Pamuk’u” dedim. Jüri gülüştü. Muhtemelen bu tuhaf yelpazeye bakınca en bildiğim yazarların adını saydığımı düşündüler.
“Fakirt Baykurt’un bir roman kahramanının adını söyle bakalım” dedi Jüriden biri.
“Irazca” dedim gıcırdayarak.
“Orhan Kemal’in bir romanı peki?”
“Avare Yıllar”
“Pınar Kür’den neler okudun?”
“Küçük Oyuncu, Yarın Yarın, Asılacak Kadın”
“Neden oyuncu olmak istiyorsun sen?”
“Olmak istediğim her şey olabileceğimi sandığım için.”
“Kendine dikkat etmen gerek bundan böyle. Sesin, senin en önemli malzemen ve sağlığın. Bilmediğin ilaçları kullanma. Ilık su içmeyi alışkanlık haline getir. Sigara görmeyelim elinde. Ve bu işi yaptığın sürece mizah duygunu sakın kaybetme. Çünkü çok eğleneceksin.”
Galiba okula girdim diye düşünmüştüm...
***
Okula girdim...
Erken ayrıldım ama.
Sonra kiminizin malumu, yolum uzak ülkelere düştü. Oralarda yaşadım bir süre. Sonra çok özledim buraları. Hadi “burnum iyi sürtüldü” diyelim, adam olmaya and içip döndüm...
Pek çok iş yaptım. Oyuncuyken büründüğüm kılıklar hariç, yaşam kaygısı, kira telaşı derken yemek yapmaktan, çocuk bakmaya, ders vermekten, program yapımcılığına uzanan geniş bir alanda sektim durdum.
O sektör senin bu sektör benim dalgalandım da duruldum.
Bu sekmeler ve dalgalanmalar sırasında Allah sizi inandırsın pek çok kereste tanıdım.
Birinci sınıfından, budağı çatlak olanına kadar hem de...
Pek çok yanaşma, besleme, uşak gördüm...
Sığındığı kapıya tükürenler de vardı içlerinde, boynundaki kısa zincirle uluyanlar da...
Ruhunu sattığı şeytanın bile terk ettiği avarelerden tutun da başkasının yaşamıyla Rus ruletine oturan alçaklar da...
İşte o tanıdıklarımdan bazıları, şöyle bir düşünüyorum şu saydığım özelliklerin karma listesinde ilk üçe girer...
***
O ilk üç kişinin rolünü abartarak oynayan bir numerosuna seslenmek isterim. (Kendisini örnek alıp şakşaklayanlara da bir gönül hizmeti vermiş oluruz):
“Şekerim, kim sana bu kadar bağırmanı söyledi? Sesin kısılır. Oysa sesin senin en önemli malzemen. Ilık su içmeyi alışkanlık haline getir. Ve bu işi yaptığın sürece mizah duygunu sakın kaybetme. Bir de sen ne dersen de... Gönül bu nereye konacağı belli olmaz. Ama biz halden anlarız. Hem niye sıkılıyorsun yahu. Aşk utanılacak bir şey değil ki.”
İclal AYDIN