Haylaz
09-11-06, 19:13
Ayşem... Senden ayrılalı tam 3 sene 1 gün oldu.
Dün, doğum günüydü minik kızımızın. Tam tamına 3 yaşında şimdi.
Hep kızımız olsun istiyordun, oldu. Adı Berfin olsun istiyordun.
Doğumda bizi bırakıp gidince, seni onunla yaşatmak için Ayşe koyduk adını.
Ne kadar sana benziyor bir görsen. Elleri, gözleri, dudakları, tıpkı sen.
Onu her görüşümde, hâlâ sen geliyosun aklıma.
Dün kreşten arkadaşları geldi, öğleyin.
Akşam da annenler geldi. Gözgöze gelmemeye çalıştım ama olmadı.
Annen beni gördüğü zaman, her doğum gününde olduğu gibi yine ağladı.
"Sevinçten ağlıyorum, koca kız oldu." dedi ama biliyorum ki,
onun yarası, onun sana özlemi de benimki kadar taze.
Az önce yanıbaşındaydım.
Kızmıyorsundur inşallah seyrek geliyorum diye?
Ama inan her ziyaretten sonra toplayamıyorum kendimi.
Ne vardı bizi bırakacak anlamıyorum. İnan bana isyanların eşiğinden döndüm.
Çok düşündüm, çok istedim ölmeyi ama tek yaşam sevincim,
tek dayanağım kızımız için yaşamaya devam ediyorum.
Ne iyi ailen var bir bilsen... Annen ve baban çok yardımcı oldular bana.
Kendi annem ve babamın yerine koydum onları,
onlar da bir oğuldan farksız davrandılar bana.
Ne iyi arkadaşlar seçmişsin kendine;
Ceren ve Pelin de geldi dün işlerini güçlerini bırakıp.
Hediyeler almışlar Ayşe'ye. Bir de Ali geldi. Benim can yoldaşım.
Herkes bir yana, o olmasa ne yapardım bilmiyorum?
Belki 20 tane CD almış Ayşe'ye. Oyun, müzik, envayi çeşit...
Bekledi beni bugün, ben senin yanındayken. O da üzülüyor
beni gördükçe ama ne yapayım. Elimde değil.
İtiraf ediyorum, unutmadım seni, unutamıyorum.
Ne yapsam, ne etsem unutamıyorum.
Çok denedim ama unutmaya çalıştıkça daha beter aklımdasın.
Hâlâ her kapı çalınışında, her telefon ötüşünde belki sensindir diye
yerimden fırlıyorum, tuhaf bir sevinç kaplıyor içimi.
Sonra aklıma geliyor yokluğun. Tekrar hüzünleniyorum.
Ama şunu bil, unutmadım seni, unutmayacağım,
kalbim hep senin oldu, senin olacak....:agla:
Dün, doğum günüydü minik kızımızın. Tam tamına 3 yaşında şimdi.
Hep kızımız olsun istiyordun, oldu. Adı Berfin olsun istiyordun.
Doğumda bizi bırakıp gidince, seni onunla yaşatmak için Ayşe koyduk adını.
Ne kadar sana benziyor bir görsen. Elleri, gözleri, dudakları, tıpkı sen.
Onu her görüşümde, hâlâ sen geliyosun aklıma.
Dün kreşten arkadaşları geldi, öğleyin.
Akşam da annenler geldi. Gözgöze gelmemeye çalıştım ama olmadı.
Annen beni gördüğü zaman, her doğum gününde olduğu gibi yine ağladı.
"Sevinçten ağlıyorum, koca kız oldu." dedi ama biliyorum ki,
onun yarası, onun sana özlemi de benimki kadar taze.
Az önce yanıbaşındaydım.
Kızmıyorsundur inşallah seyrek geliyorum diye?
Ama inan her ziyaretten sonra toplayamıyorum kendimi.
Ne vardı bizi bırakacak anlamıyorum. İnan bana isyanların eşiğinden döndüm.
Çok düşündüm, çok istedim ölmeyi ama tek yaşam sevincim,
tek dayanağım kızımız için yaşamaya devam ediyorum.
Ne iyi ailen var bir bilsen... Annen ve baban çok yardımcı oldular bana.
Kendi annem ve babamın yerine koydum onları,
onlar da bir oğuldan farksız davrandılar bana.
Ne iyi arkadaşlar seçmişsin kendine;
Ceren ve Pelin de geldi dün işlerini güçlerini bırakıp.
Hediyeler almışlar Ayşe'ye. Bir de Ali geldi. Benim can yoldaşım.
Herkes bir yana, o olmasa ne yapardım bilmiyorum?
Belki 20 tane CD almış Ayşe'ye. Oyun, müzik, envayi çeşit...
Bekledi beni bugün, ben senin yanındayken. O da üzülüyor
beni gördükçe ama ne yapayım. Elimde değil.
İtiraf ediyorum, unutmadım seni, unutamıyorum.
Ne yapsam, ne etsem unutamıyorum.
Çok denedim ama unutmaya çalıştıkça daha beter aklımdasın.
Hâlâ her kapı çalınışında, her telefon ötüşünde belki sensindir diye
yerimden fırlıyorum, tuhaf bir sevinç kaplıyor içimi.
Sonra aklıma geliyor yokluğun. Tekrar hüzünleniyorum.
Ama şunu bil, unutmadım seni, unutmayacağım,
kalbim hep senin oldu, senin olacak....:agla: